fredag 9. mai 2014

Om å finne vegen att.




























Eg har jo alltid teikna, og frå eg var liten visste eg at det var det eg ville ha som yrke. Då eg var 13 år var draumen min å bli lærling hjå Odd Nerdrum (!), men det blei ikkje akkurat slik. Hehe.

Men eg har tatt fleire "omvegar" gjennom åra. Etter at eg var ferdig utdanna i 2006 (visuell kommunikasjon med hovudvekt på illustrasjon) jobba eg først med illustrasjonsoppdrag (ved sidan av butikkjobbing), men etterkvart vart eg fast ansatt som grafisk designar i eit byrå. For å gjere ei lang historie kort; eg var ikkje så flink i den jobben. Det var jo ikkje grafisk design eg ville drive med i det heile tatt. Sånn eigentleg. Å lage lay-out på ei datamaskin og finstille linjeavstand var ganske langt unna teikning med papir og blyant. For å seie det mildt. Eg slutta der etter eit år for fokusere på teikninga igjen, og det var berre så riktig! Eg byrja å ta oppdrag att, og eg byrja å stille ut.






























I ei lang periode rundt 2008/2009 gjorde eg nesten ingen betalte jobbar lengre, for eg fokuserte berre på eigne kunstprosjekt. Eg stilte ut ein del og solgte eit par bilder, men det gjekk langt frå i pluss. Ikkje følte eg at det gjekk spesielt framover heller, og eg følte meg ikkje heime i kunstverdenen. Eg var usikker på kva slags veg eg skulle ta med teikninga mi, og eg var redd for å miste mi eiga stemme hvis eg tok kommersielle oppdrag att. Eg hadde det ganske vanskeleg den perioda, og følte meg ikkje heime nokon stad. På eit punkt orka eg ikkje å teikne noko på fleire månader, eg hadde prøvd alt for hardt å passe inn i noko som eigentleg ikkje var meg. Det var ei ganske mørk periode.


På eit punkt bestemte eg meg likevel for å ta opp blyanten att. Lysta til å teikne byrja å komme attende, men no teikna eg berre for glede og inspirasjon. Eg tenkte ikkje på "kva det skulle bli" sånn karrieremessig lengre, og då løyste alt seg. Eg byrja å produsere og eksperimentere igjen, og skissebøkene blei fulle. Eg fant tilbake til mi eiga stemme at, og eg følte meg heime i teikninga mi for første gong på lenge. Eg innsåg og at ein ikkje mistar si individuelle stemme sjølv om ein gjer oppdrag, no syntes eg faktisk at det var kjempekjekt. Det gjorde at eg fekk utfordra meg sjølv og utvikla meg på måter eg ikkje hadde gjort ellers. Frå da av såg eg meg aldri tilbake, og teikning blei noko udelt positivt i livet mitt att. 

For over eit år sidan byrja eg å lage teikneserier. Det låg liksom litt i korta, for eg har alltid likt å fortelje historier, men no fekk eg kombinere det med teikning. Vinn vinn! Kvifor hadde eg ikkje tenkt på det før? Eg hugsa ikkje kva som starta det, men det var kjærleik frå første stund. Eg elskar denne måten å fortelje historier på, og eg føler at eg utviklar meg heile tida. Det er så gøy! No jobbar eg mykje i kulissene med ting som (forhåpentlegvis) kjem på trykk etterkvart, og eg gleder meg til å få vist fram alt som ligg på teiknebordet no. Men om eg tjener mykje pengar på det? Nei, desverre. Men akkurat no har eg skylappar på, og jobbar nesten utelukkande med teikneserie. Eg gjer berre små, sporadiske illustrasjonsoppdrag no, men vil gjerne ha fleire (og større!) oppdrag etterkvart. Men om dagen er teikneserie hjertebarnet og førsteprioritet. Så får eg berre jobbe litt på biblioteket ved sidan av og svare "nei" når folk spør om eg tjener lassevis med pengar.


Det var mi historie. Og om det er ein moral, så er det vel å følge hjertet og gjere det som kjennes riktig. Som med så mykje anna. Eg ville dele dette, for det er lett å tru at vegen går rett fram for alle andre enn ein sjølv. Ein ser berre det bra som skjer med folk, ein ser ikkje at dei får kreativ sperre, mister gleda over arbeidet sitt og gret i fleire månader. Men sånt skjer. Iallfall skjedde det med meg! Men alt eg har gjort og teikna etter den krisa har berre gitt meg glede, så det kom jo noko godt ut av det til slutt.

7 kommentarer:

  1. Jeg elsker tegningene dine! Og ser veldig fram til å lese tegneserien din en dag.

    SvarSlett
  2. Helt enig med Ine! Jeg falt for streken din fra første stund og heier på deg!

    SvarSlett
  3. Du lager kjempefine ting. Glad du fortsatte! Det viktigste er å finne tilbake til trua når den forsvinner. For det gjør den jo.

    SvarSlett
  4. Tusen takk, dere er fine!! <3

    SvarSlett
  5. Takk for at du delte dette. Eg opererer jo litt som stalker på bloggen din i dag, men ein av nyttårsintensjonane mine var å blir flinkare å kommentere på blogger eg liker godt. Og du får berre tåle at eg synes du er skikkelig flink. :)

    SvarSlett
    Svar
    1. Tusen takk for det! Hyggeleg med kommentarar! :)

      Slett